Polkadots from hell

Soms heb ik dat: dan zie ik een stofje en overvalt er me een onweerstaanbare drang. Ik weet al meteen wat ik ermee ga doen en ik kan niet wachten om ermee aan de slag te gaan. Zo ook dus met dit heerlijk lichte blauw-witte polkadotstofje.  Ik zag het al helemaal voor me: een schattig flapperend jurkje met fushia-roze paspel en knoopjes als stoer accent.
Maar, oh boy, wat heb ik me mijn grandioze ingeving dit keer vervloekt. Het begon al bij de eerste schaarknip. Ondanks honderdduizend spelden weigerde dit stofje koppig mee te werken. Bij het bovenstuk en der voering ervan (in hetzelfde stofje) kon ik de schade nog beperken, maar het rokdeel was zoals men zegt nogal ‘schots en scheef’. Maar soit, bij een ‘rimpelrok zal dat zo niet opvallen’ beloofde ik mezelf en ik deed verder.
Het naaien van het bovenstuk, dat ik zelf getekend had want ik tekende het patroon voor dit jurkje zelf uit, verliep vlekkenloos en het paste ook perfect. Zelfs het voeren, wat voor mij een primeur was, ging zonder problemen. Maar toen kwam de aap uit de mouw: bij het strijken liep het helemaal mis. Ondanks het schoonmaken van mijn ijzer voor het strijken, verscheen er een grote bruine vlek op het rugpand. Een snelle handwas toonde meteen dat de vlek permanent was.  Gelukkig is de vlek in de zon, die hier bijna altijd van de partij is, bijna niet te zien.
De bruine vlek, op het rechterpand, gelukkig bijna niet zichtbaar. En joepie, een echte blinde rits!
De rest van het parcours verliep gelukkig verder zonder probleem. Het resultaat is niet honderd procent wat ik ervan verwacht had, maar het jurkje is wel draagbaar. Alleen voor het bovenpand zoek ik voor een volgend experiment nog een oplossing. Petite Bout de Chou is wat men een ‘buik’-kindje kan noemen en het voorpand lijkt daardoor net iets te kort (terwijl het rugpand eigenlijk ok is). Alle tips om dit patroonsgewijs ‘op te lossen’ zijn welkom!
En nu genoeg gebabbeld! Tijd voor wat foto’s …
Het jurkje in profiel

Valse zakjes afgewerkt met roze paspel en knoopjes


 
Petite Bout de Chou zit duidelijk in de ‘ik wil dat ook doen, mama’-fase. Hier was de was aan de beurt.
Ist nu bijna gedaan met al die foto’s, mama?

Over vreemdgaan en moto-binnenbanden

Dit weekend ging ik opnieuw vreemd. Ik had het er al eens eerder over, mijn idee om in ons sociaal project een creatief atelier rond upcycling te starten met een groep tieners.

Meneer chou is als acteur wel heel creatief maar is niet meteen van het handige type en dus moest ik hem bijgevolg nog met wat “tastbaar” bewijs overtuigen van de haalbaarheid en het potentieel van mijn crea-babytje.  Een regenachtige middag vol dondervlagen was het ideale moment om de koe bij de horens te vatten. En het resultaat mocht er, volgens mij én volgens meneer chou die me spontaan een kus gaf, alvast wezen. Benieuwd wat jullie ervan vinden


Eergisteren had ik meneer chou na veel zagen, want dat moeten wij vrouwen van tijd tot tijd toch eens doen, kunnen overtuigen om bij de mecano in de straat wat afgedankte binnenbanden te halen. Die banden kregen we na wat aandringen mee, weliswaar voor een kleine vergoeding. Ze werden meteen voor een nachtje te week gelegd want het Ouagalese stof had duidelijk zijn sporen nagelaten.

De volgende morgen ging ik meteen aan de slag: schrobben, schrobben en nog eens schrobben. Zo goed zelfs dat ik een deel van het vel op mijn vingers mee wegschrobde (aiaiai). Even later een ongewoon zicht aan mijn waslijn.
Het eerste ideetje dat ik wilde uitwerken, was heel eenvoudig en was geïnspireerd op een aantal oorringen dat ik eerder deze week op pinterest zag. Het nodig materiaal: koperdraad (stevig maar niet te dik), oorhangertjes, pareltjes, wat binnenband en tangen en naalden om het geheel in elkaar te steken.
Het maak-proces is eigenlijk helemaal niet ingewikkeld. Op 10 minuten hebt u uw eigen versie gemaakt. Uit wat binnenband snijdt je eerst allemaal vierkante stukjes, volgens de grootte die je zelf wenst. Ik heb ze met de vrije hand geknipt, het een al wat groter dan het andere, voor een speels effect. Met een naald boor je vervolgens een gaatje in het midden van het rubber. Ondertussen plooi je aan de onderkant van je ijzerdraadje (op de gewenste lengte geknipt) een lusje en daarboven steek je een pareltje. Nu rijg je de rubberstukjes op je koperdraadje (zoveel als je ze zelf wilt, ik deed er 7). Daarna plooi je het koperdraadje vast rond het oorhangertje. En klaar is kees!
Binnenkort gaan we met de tieners aan de slag. Hopelijk vinden zij het ook leuk om met wegwerpmateriaal nieuwe dingen te maken! Op termijn hopen wij samen met de tieners, de upcycling-projectjes te verkopen in toeristische plaatsen. Een deel van de opbrengst gaat dan rechtstreeks naar de tieners (het andere deel is om de werking van het atelier te garanderen) waardoor zij in hun toekomst kunnen investeren.
In september breng ik alvast een eerste lading afgewerkte productjes mee naar België.
Wie graag wat meer informatie zou willen over ons project, stuur me gerust een mailtje (leencrombez@hotmail.com).
Oh ja, petite bout de chou, die ‘knutselde’ lustig mee. Het crea-bloed, dat kruipt waar het niet gaan kan!

Jaloezie, gij snodaard + give-away bij Spurrewubsie

Helaas, van naaien kwam hier de laatste tijd weinig in huis. Lesvoorbereidingen maken, de lessen in kwestie geven, een 18-maandertje met doorkomende tandjes en weinig slaap bij + 35°C waren de grote boosdoeners. Veel verder dan verlangend gesnuffel op pinterest en het knippen van 1 Harlequin-dress kwam ik niet. En bloglovin’ volgen natuurlijk …

Bij dat laatste kwam hij de voorbije weken de kop opsteken: de grote snoodaard genaamd jaloezie. Prachtige creaties zag ik voorbij komen in alle kleuren (en vormen) van de regenboog en ik werd er tegelijkertijd triest en vrolijk van. Want hoe doen jullie dat toch allemaal? Tig creaties per week en evenveel bijhorende blogpost … de snoodaard ten top hier! Ik lees maar wat graag jullie tips en tricks …

Maar niet getreurd. Mijn lessenreeks zit er bijna op, het regenseizoen is stilletjesaan aan het beginnen en tandje 5 en 6 (oh boy, er wachten ons nog veel slapeloze nachten) zitten er bijna helemaal door. Eindelijk tijd voor mijn creatieve ik.

Op het programma staat alvast het volgende: de geknipte harlequin in elkaar steken, een authentiek vintage jasje voor petite bout de chou en aan de slag gaan met het verzamelde recyclage-materiaal want het volgende (op basis van plastic flessen) zou ik toch graag eens uitproberen.

En wie weet waag ik me eindelijk eens aan een (voor mij) uitdagend naaiproject: het naaien van mijn eigen accessoires. Wij Spurrewubsie zag ik alvast een heel mooi exemplaartje. En goed nieuws voor ons allen: ze geeft er eentje weg. Zeker eens een kijkje nemen zou ik zeggen!!