Een Lora in Scapa ofte een jurk vol twijfels

Toen mijn zus deze versie van de Lora maakte, was ik op slag verliefd. Vreemd nochtans want de Lora die deed mij eigenlijk niet zo heel veel toen ik de LMV van augustus doorbladerde. Ik zwichtte echter en werd een deeltje van de hype: ik naaide mezelf een Lora.
When I saw the beautifull Lora dress my sister made here, I was instantly in love.Strangely ‘cause I didn’t like the dress at all when I saw it in the August-issue of La Maison Victor. But I gave in and joined the hype: I made myself a Lora
 
Voor het stofje ging ik online winkelen bij Mondepot en ik vond er een mooie grijze licht gespikkelde wollen Scapa-stof. Nog een keertje een instant verliefdheid, zeker toen het stofje achteraf nog eens superzacht bleek te zijn.
To find a nice fabric, I went online shopping at Mondepot. I found the most beautifull gray Scapa fabric and was instantly in love over again. Especially when the fabric turned out to be incredebly soft.
 
Het naaien van de Lora ging opmerkelijk vlot. Dat het al de tweede keer was dat ik hem naaide, moet ik wel toegeven. Dat nummer één (een versie in één van de nieuwe finch-tricot stofjes) nog altijd onafgewerkt op de naaibak ligt, beken ik meteen ook met het nodige schaamrood op de wangen. U leest er binnenkort vast nog wel iets over op m’n blog.
Sewing the dress turned out to be really easy. I have to admit: It’s my second version. The first one is still lying unfinished in the sewing basket. You’ll read more about it real soon, I guess … 
 

 

De afgewerkte jurk voelt fantastisch als ik ze aanheb. Zelfs met een aantal grammen meer dan toen ik de Lora knipte (dank u wel, Sint, voor al dat snoepgoed) zit de jurk comfortabel en kan ik er vlot mee bewegen. Belangrijk toch want er zat 0,0 rek op m’n stofje en dan is het passen toch altijd wel wat stressen.

My finished dress turned out to be really comfortable. Even with some weight-gain since I cut the dress out of the fabric (I have Saint-Nicolas to thank for that). Luckily ‘cause my fabric didn’t stretch at all.

 

En toch, het blijft een beetje een twijfeljurk voor mij, zeker als ik de foto’s zo bekijk. De klik, ze is er (nog) niet echt voor de volle 100% procent. Ik kan m’n vinger er niet helemaal op leggen maar er zijn wel een aantal foutjes naar m’n goesting: de mouwenkoppen en de borstplooi lijken niet helemaal te zitten waar ze zouden moeten en misschien zouden de plooien in het rokdeel net iets lager mogen beginnen.
 Jammer, want in m’n enthousiasme kocht ik al stof voor een tweede euh derde versie. Zou er een vloek op zitten op de Lora voor mij?
And still, I’m not convinced, especially when I see myself in the pictures I made for this blogpost. The sleeves-heads don’t work that well and the breast-pleat isn’t placed that well too.
A real shame, ‘cause I already bought fabric for my second, euhm third version. Maybe there’s a curse on the Lora for me? 
 
 
 

 
En niet vergeten: mijn verjaardags-give-away die loopt nog tot volgende week zondag!
 
Patroon: Lora, LMV
Stof: Scapa, MonDepot

I made a bag and I liked it + verjaardags-GIVE-AWAY

Tassen maken, het is zo mijn ding niet. Met uitzondering van deze clutch, maakte ik er dan ook nog nooit eentje. Tot nu dus.

Making bags, It’s not really my cup of tea. With the exception of this clutch, I never made one. Untill now … 
 
Mijn zus maakte in de naailes een prachtige tas en toen ik die zag, wou ik er meteen ook eentje. De mooie bruin-blauwe jute-stof, de blauwe effen stof en zelfs een bijbehorend stofje had ze nog. Alleen tijd om er eentje voor me te naaien, had ze niet meer. Dus moest ik wel zelf aan de slag.
My big sister made a beautifull bag during her sewing lessons and when I saw it I knew I had to have one of those myself. She had everything: the beautifull brown/blue fabric, the blue fabric to make the inside and even another detail-fabric to finish the bag. The only thing she didn’t have, was time. If I wanted one myself, I would have to make it myself …
 
 
 
 
Met mijn zus aan m’n zijde om mij weg te maken in de wereld van plakkatoen, vlieseline en allerlei soorten H’s, ging het in elkaar naaien van de tas al bij al vrij vlot. En met het resultaat was ik tevreden, meer dan tevreden zelfs. Maar ik denk toch dat ik bij mijn eerste liefde, het naaien van kleren, blijf 🙂
With the guidance of my sister, all went pretty wel. I even liked the final result. But in the end I’m pretty sure I’ll stay with my old love: sewing clothes 🙂
 

 
* I am really sorry, but the rest of this post is for Belgian and Dutch readers only*
 
Tussen tas en naaimachine door, bedacht ik me de afgelopen week dat mijn blog eind deze maand z’n tweede kaarsje uitblazen mag. Wat begon als een manier als een manier om m’n kleertjes voor Oona met vrienden en familie in Belgie te delen, groeide al snel uit tot een passie die ik ook met ‘onbekende’ lezers begon te delen. Ondertussen zijn er dat al bijna 300 geworden! Reden te meer om deze speciale verjaardag met jullie allen te vieren, in de vorm van een give-away.
 
Deze pakketjes vallen te winnen:
 
1. Restjespakket (stukjes van 50 cm) met stukje Cloud 9, stukje Nani Iro en stukje Afrikaanse stof. Ik gebruikte ze zelf hier, hier en hier.
 
 
2. Pakketje blauw  (twee keer 1m op 1m10)
 
 
3. Pakketje Summer Night in Twilight (1 meter van het beroemde paneel)
 
 
 
De voorbije twee jaar waren er twee van ups and downs, zowel naai- als levens-gewijs. Gelukkig kon ik m’n “ei” in ondertussen al 45 berichten kwijt. Deze drie waren mijn favoriet: eentje over roze, eentje over groen en eentje over blauw.
 
Ik ben enorm benieuwd wat jullie favoriete post is …
 
Daarom:
 
Om aan deze give-away deel te nemen, vraag ik van jullie:
1. Een pakketje te kiezen
2. Een favoriete blogpost te kiezen en mij te vertellen waarom
3. Volger worden van mijn blog mag, maar moet niet …
4. Deel je m’n give-away op facebook of op je blog, dan ga je twee keer in de pot (stuur me wel een linkje door)
 
Een winnaar wordt, door drie onschuldige handjes, gekozen op 6 december want ook wij grote mensen verdienen soms een keer een cadeautje. Veel succes!