Close

Ice ice baby!

Een tijdje geleden trokken meneer Chou, Oona en ikzelf – op wat waarschijnlijk de mooiste maar ook warmste dag van het jaar was – naar de inspirerende site van de Verbeke Foundation in Stekene. Op het programma: een fotoshoot voor het boek van Compagnie M. en Silversixpence dat in september verwacht wordt. Een uitgebreid verslag hiervan mag je binnenkort verwachten. Kan je je nieuwsgierigheid toch niet bedwingen, dan kan je alvast eens piepen op de instagram-pagina van Vicky, ofte mevrouw Silversixpence of op deze van mij. Ter voorbereiding van de shoot sprong ik de dag voordien achter de naaimachine en naaide nog drie nieuwe ‘Compagnie M.’ tenues – je zou maar eens niets geschikt in de kast moeten hebben, niewaar? Twee van die jurkjes werden gebruikt voor de shoot, voor een derde was het wachten op een andere gelegenheid.

DSC_0341bis

Het jurkje in kwestie – liefkozend ‘mijn schatje’ genoemd door ons klein choutje – was de grote favoriet van Oona. No brainer dat de vele lekkere ijsjes op het jurkje daar voor iets tussen zaten. Het stofje koos ze een hele tijd geleden uit de stoffenkast van tante Nele maar het was pas nu dat de puzzelstukjes patroonsgewijs in elkaar vielen.

DSC_0356bisDSC_0503

Het jurkje is een combinatie van twee compagnie M. bestsellers: de Ileana, één van mijn favorieten en de Judith, die hier binnenkort eens uitgeprobeerd zal worden. Voor het bovenstuk koos ik voor de gewone versie met het halve knopenpad. Onderaan werd een op de Judith geïnspireerd rokdeel met plooien geknipt. Geïnspireerd, want voor het knippen en plakken van het echte Jurdith rokdeel was de morgen van de shoot geen tijd meer; deadlines enzo, u kunt dat vast wel 😉

Voor een fotoshoot van het ijsjesjurkje trokken Oona en ik gisteren naar het Wannelappersbos in Zingem. Een leuke locatie vol van groen en spelmogelijkheden en bovendien niet zo ver van ons huis. Ideaal dus. De namiddag werd echter een beetje overschaduwd door de grote hondenfobie van Oona. Die angst is er altijd wel al een beetje geweest maar bereikte recent een ongeëvenaard hoogtepunt nadat enkele wandelaars hun hond niet lang genoeg aan de leiband hielden. Een confrontatie tussen de enthousiaste hond en een panische Oona was onvermijdelijk. Oona droeg er gisteren nog altijd de sporen van: angstige blik bij het minste geritsel in de struiken en een Oona die totaal geen zin meer had in ons fotomoment.

Gelukkig konden meneer Radijs en zijn polkadot slaapkoffer het ijs toch nog wat breken en hadden we al bij al toch nog een leuke namiddag en geslaagde foto’s.

Heerlijk om Oona de natuur en het bos te zien ontdekken!

DSC_0395bis

DSC_0410bis

Een locatie om te onthouden. Al zou het wel aangenamer zijn, zo zonder constante schrik. Alle tips om met Oona’s fobie om te gaan zijn hier dus van harte welkom!

Patroon: Ileana & Judith, Compagnie m.

16 thoughts on “Ice ice baby!

  1. Moh, woon jij niet ver van Zingem? Ik ben van oorsprong van Gavere, maar ja, de liefde hè 🙂 Wat een top kleedje, maar uw dametje staat ook overal mee hè! Groetjes Evelien

  2. Een heerlijk jurkje!!! Oona heeft verstand van stofjes kiezen. Wat een lieflijke foto’s ook die Vicky maakte voor het boek. Het was inderdaad snikheet ginds, maar als je de foto’s ziet, toch echt wel de moeite waard hè?

  3. Moooi!!! Ivm de hondenfobie: heel herkenbaar hier! Dochterlief was lang dooooodsbang voor elke hond die in een ruime straal in haar buurt kwam. Nu, ze houdt tegelijkertijd ook heel veel van dieren dus ze had er erge last van. Ze is ook al wel wat ouder (9j) dus heb het er met haar over gehad dat het zo jammer was voor haar dat ze niet “echt” in contact geraakte met honden terwijl ze dat zo graag wilde… En met haar gezocht naar hoe we dat aan konden pakken: familie vlak in de buurt kregen een nieuwe pup en we zijn daar heel vaak bij geweest… Heel langzaamaan ontdooide Noor en werd ze er zelfs kordater tegen als ze er mee ging wandelen. Die omgekeerde aanpak werkt eigenlijk wel want nu is ze ook voor andere honden minder bang…

  4. Wat een heerlijk jurkje! Hier ook twee angstig aangelegde dochters. De oudste (6) is er inmiddels overheen gegroeid. De opa en oma hebben een klein hondje en daar heeft ze toch echt een band mee gekregen. De jongste (4) gaat moeizamer en is veel banger voor honden. Tot nu toe doen we er nog niets aan. We erkennen wel haar angst. Vroeger moesten we haar even optillen, daarna werd dit hand in hand lopen en de hond niet langs haar kant laten passeren, nu is hand in hand voldoende. We spreken hondenbezitters soms actief aan of ze de hond even kort aangelijnd willen houden. Een goede hondenbezitter doet dat. Een slechte honenbezitter zegt dat de hond geen vlieg kwaad doet… alsof de dochter daar minder bang van wordt. Door zelf honden niet te mijden en rustig met honden om te gaan (of gewoon te negeren) ziet ze het goede voorbeeld. Op school is trouwens een hondentrainer langs geweest om kinderen gedragsregels te leren: zoals nooit zomaar een hond aaien, niet in de ogen staren. Heel goed!

  5. Het plaatje klopt helemaal! Wat de fobie betreft helaas geen tips! Mijn kindjes zijn veel te ‘onvoorzichtig’ bij honden. Ze denken dat die vergelijkbaar zijn met de hond van mijn ouders, maar dat is zelden zo.

  6. Zo mooi! Prachtig kleedje, en wat heb je toch een heerlijke dochter.
    Ken je niemand met een hond – en dan liefst een heel rustige? Waar ze heel voorzichtig, op haar eigen tempo, kennis mee kan maken, om zo stilletjes aan over haar angst heen te komen?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *