Close

Perfecte imperfectie

Ik schreef het al in deze post, het naaien staat hier sinds de geboorte van Tille op een lager pitje. Zowel de inspiratie als de goesting om steeds voor korte tijd de machine uit de kast te halen was er tijdens die eerste weken niet. De laatste dagen begint het gelukkig opnieuw te kriebelen, net op tijd voor de eindejaarsperiode en de verjaardag van Oona. Een hele opluchting wel, die kriebel 🙂

Toch viel het me de eerste weken na Tille’s geboorte ook wel een beetje zwaar om helemaal niets creatiefs te doen. Het alternatief kwam uit onverwachte hoek uit de lucht gevallen. Eén van de mooiste en arbeidsintensieve geboortecadeau’s, kreeg ik van een dame uit de hobbyclub van m’n moeder. Zij breide een complete geboorte-outfit voor Tille. En voor ik het wist, was ik verkocht en sloeg ik ook aan het breien. Want zeg nu zelf, het is toch uberschattig hé, zo’n gebreide babykleertjes.

Als kind breide ik meters en meters breiwol op. Ik was zelfs een natuurtalent in het meerderen zonder dat iemand me ooit uitlegde hoe het moest. Knoopsgaten maken had ik, op dezelfde manier, ook snel onder de knie 😉  Een afgewerkt stuk maken deed ik echter nooit. Zelfs geen sjaal; ah nee, want mijn lapjes waren door dat talent in meerderen eerder trapeziums dan rechthoeken. U hoort het al, een heus truitje breien was voor mij een serieuze uitdaging.

Op aanraden van m’n mama, die een echt breitalent is en in onze kindertijd de ene na de andere trui voor ons maakte, begon ik met de ribbelsteek. Lekker eenvoudig allemaal rechts breien zodat ik het breien op zich weer wat terug onder de knie kreeg en toch al minder moest gaan nadenken over welke steek ik precies moest gaan breien. Het is nochtans niet mijn favoriete steek, die ribbelsteek, want ik vind het meestal nogal slordig overkomen. En dat zelfs bij de meest doorwinterde breister. Maar mama’s goeie raad in de wind slaan, doe je beter niet en dus ging ik ervoor.

Voor het patroon ging ik ten rade in het derde breiboek van Julie Jaeken en ik koos er voor het ‘viooltje’.  Zoals je kunt zien op de bovenstaande foto bracht ik, voor het eerst in m’n leven, een breiproject tot een goed einde. Perfect is het echter niet, verre van zelfs. Mijn boordjes zijn niet recht, ik maakte in eerste instantie door een rekenfout te veel knoopsgaten (waarvan ik dan de helft weer moest stoppen) en ik deed er maar liefst anderhalve maand over om het geheel af te ronden. Net op tijd want nog twee weken, en Tille kan er wellicht niet meer in.

Imperfectie, dat is het zeker. Maar voor mij wel perfecte imperfectie. Zeker als ons klein madammeke erin zit!

Het truitje combineerde perfect met een Grace-jurkje dat ik in de zomer voor Tille naaide (mijn allereerste naaiprojectje voor haar, trouwens) maar dat nog niet eerder op deze blog geraakte. Het stofje ervoor vond ik in de veritas, tijdens de solden waardoor het jurkje me al bij al maar 2 euro kostte. De Grace werd hier al wel meer gedragen, in verschillende versies (zie ook hier). Zalig patroontje! Dikke merci voor mevrouw Emma en Mona!

Ik maakte deze Grace met vlindermouwtjes en voegde een mint-kleurige paspel en kamsnaps op de rugzijde toe voor wat extra peps. Overtuigd over de kleurtjes bij Tille’s vel ben ik niet helemaal. Maar zelfs dan zorgt de Grace voor instant schattigheid.


Mijn foto’s verraden het al een beetje maar deze week was het alweer acht weken geleden dat Tille geboren werd. Het is een cliché zo hoog als een huis maar wat vliegt de tijd! Gelukkig is het genieten van elk moment. En trots zijn bij elke mijlpaal die behaald wordt. Want ook al is het een tweede of derde of … kindje, dat blijf je toch wel echt.

Patroon jurk: Grace, Emma en Mona
Stof Jurk: Veritas + knoopjes piekewieke.be
Patroon Truitje: Viooltje uit Jules en Julie 3
Breiwol truitje: Drops Safra, Wolnut 

 

 

1 thought on “Perfecte imperfectie

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *