Close

Lou Love

Er is iets magisch aan breien. Al heb ik nog niet echt de vinger gelegd op wat precies. Sinds ik na de geboorte van Tille de priemen in de hand nam, laat het me niet meer los.

Heel in het speciaal hou ik van de traagheid ervan. Een zalige afwisseling in een wereld waar alles snel snel moet. Ik geniet ervan om steek voor steek de wol door mijn vingers te voelen glijden om dan uiteindelijk na weken geduldig ‘lijntjes trekken’ euforisch stil te worden van het afgewerkte stuk in m’n handen. Het koesteren en knuffelen is bij mij dubbel zo intens als bij een afgewerkt naaistuk, want al dat breien gaat gepaard met uren denken en wegdromen tijdens het tikken van de priemen. Momenten waar ik elke keer met plezier aan terugdenk als ik zo’n breisel uit de kast haal.

Mijn tweede breisel werd er weer eentje voor Tille en qua traagheid kon dit exemplaar wel tellen. Maar liefst vier maand deed ik er over en veel van het breiwerk gebeurde naast de wieg. Gelukkig was ik voorzienig en koos een maatje op de groei.

Voor het modelletje greep ik opnieuw naar Jules en Julie. Al bij de eerste keer bladeren door het boek viel ik als een blok voor de mooie siersteek in het rug en voorpand. Toen de steek helemaal niet zo ingewikkeld bleek te zijn als ik had gedacht, was mijn keuze snel gemaakt. Al maakte ik het mezelf wel moeilijker door voor dunnere wol te kiezen dan in het oorspronkelijke model. Maar met wat rekenwerk en wat geregel-van-drie kwam ook dat uiteindelijk in orde.

Oorspronkelijk wilde ik het truitje uni-color breien, zoals in het boek. Maar toen m’n breiwol thuis aankwam (online bestellen was zo na de bevalling net dat stukje handiger), schrok ik dat de kleur net iets pittiger was en minder ‘oud-roze’ dan ik voor ogen had. Ik redde uiteindelijk de meubelen door alle boordjes in een contrasterende kleur te breien. Uiteindelijk voegde ik ook aan de mouwen nog een klein folietje, in de vorm van twee rode streepjes, toe.

Achteraf gezien ben ik blij dat ik de keuze voor contrast nam want het geeft het truitje net ietsje meer pit. Once again, de meest geslaagde dingen komen soms totaal onverwacht.

Ondertussen staat het volgende breiwerk al op de priemen, eentje voor Oona dit keer. De microbe laat mij niet meer los. Al wordt het breien sinds Tille kan zitten terug afgewisseld met sessies aan de naaimachine. Een blij weerzien, want een eerste liefde die laat je toch niet zo gemakkelijk los …

 

 

3 thoughts on “Lou Love

  1. Ik begrijp je brei-liefde helemaal! Sinds ik begrijp wat ik juist doe bij het breien en niet voor elk missertje naar mijn mama moet hollen om het breiwerk te redden, haal ik er ook wel meer voldoening uit. Ik zweer wel bij top-down patronen en rondbreinaalden, zodat er geen stukken meer ineen moeten gezet worden achteraf :-). Heel mooi truitje trouwens en die siersteek geeft een leuk effect!

Leave a Reply

Your email address will not be published.