Een herfstig zomerjurkje en een stoer tuniekje: leve Maggie Mae

In oktober gaat Oona voor het eerst naar school en daar wordt nu al, bijna dagelijks, ongeduldig naar uitgekeken zoals je op instagram kon zien. Het schoolgaan houdt ook voor mama wat extra werk in: hier in Burkina Faso worden nog schooluniformpjes gedragen en ik nam me voor deze zelf te naaien. Maar voor ik m’n schaar in de schoolstofjes zet (een roze pagne met het logo van de school gecombineerd met een bruin/grijze effen stof) werden hier alvast een aantal patroontjes op ‘uniform-geschiktheid’ getest.
 
In october Oona goes to school for the first time and she’s really looking forward to it. Here in Burkina Faso most schools have there own uniform and I decided to sew Oona’s outfits myself. Before starting to cut the real fabric, I decided to test some patterns first.

 
 
De Maggie Mae jurk/tuniek  van Shwin Designs was het eerste patroontje op de lijst. Toen ik het jurkje zag bij Sisko by Mieke was ik helemaal weg van het patroon. Schattige aangesneden mouwtjes en vooral colorblocking!  
 
Toch aarzelde ik lange tijd om het patroontje aan te kopen. De reden: de drie knopen achteraan of beter gezegd de drie knoopsgaten. Ja inderdaad, nooit eerder durfde ik knoopsgaten maken. Super stom, want mijn naaimachine doet al het werk, maar toch … een gat in de stof maken, het was een drempel voor mij.

The Maggie Mae Dress/Tunic from Shwin Designs was the first pattern on my list. I first spotted the dress on this fantastic blog and was instantly in love with the model of the dress and of course, the colorblocking.

But then, I hesitated. The dress has buttons and I never made buttonholes. It was even one of my biggest fears. It’s really silly because it’s my sewing machine who does almost all the work but still … cutting into a made dress: it was an obstacle I had to conquer.

 

 
De maggie Mae zit eigenlijk supersnel in elkaar. Zo snel dat ik besloot twee versies te maken. Een kleedje in een veritas stofje met herfstige blaadjes gecombineerd met mosterdgeel. En dan een tuniekje in een zwart-witte visgraat gecombineerd met koningsblauw. 

The Maggie Mae is really easy and quick to sew. So quick I decided to sew two versions. First one is a dress in a fabric from veritas with lovely automn leaves, combined with mustard yellow. And the second version is a tunic in a local black and white fabric I combined with royal blue colorblocking fields.

 
 
 
 
 
 
 
En die knoopsgaten maken … eerlijk waar … dat viel eigenlijk best wel mee.
And those buttonholes … honestly … were not that difficult to do.
 

Compagnie M experiment à la couleur locale

Zoals heel veel mensen ben ik de afgelopen weken als een blok gevallen voor de héérlijke patronen van Compagnie M. Volgende week komen er uit België, samen met hoog bezoek (de grootouders van Petite Bout de Chou), ook heel wat langverwachte stofjes aan en dan kan ik eindelijk aan de slag om mijn versie van Mara, Louisa en de heerlijke Swing Skirt te maken.

Toen ik het patroon van het Mara-bloesje voor het eerst zag, was ik in de zevende hemel dankzij de superschattige vlindermouwtjes die in het patroon terug te vinden zijn want die wou ik al oh zo lang oh zo graag maken, maar … hoe begon ik daar in hemelsnaam aan?

In afwachting van de “real thing” besloot ik de vlindermouwtjes en een aantal andere techniekjes in te oefenen met wat ik het ‘experiment-tuniekje’ heb gedoopt.
Als stofje koos ik voor wat couleur locale: een batik, hét van hét hier voor het moment in Burkina Faso.

Het maken van de mouwtjes bleek, dankzij de heldere uitleg van Marte, a piece of cake en is wat mij betreft met schattigheidsfactor 10 voor herhaling vatbaar.
Om het tuniekje nog wat extra punch te geven, besloot ik ook een tutorial voor een “gespleten rug” (klinkt vreselijk maar hoe heet dit ook alweer officieel??) uit te testen. Maar een kleine onoplettendheid – zou dit te wijten zijn aan de kruipende baby rond mijn benen tijdens het naaien? – zorgde ervoor dat de split uiteindelijk aan de voor- en niet de achterkant kwam. Een te diepe décolleté was daardoor onvermijdelijk maar dat kon ik, voor een testversie, wel door te vingers zien.
Zowel Petite Bout de Chou als ikzelf konden wel leven met het resultaat van het tuniekje. Benieuwd wat jullie ervan vinden ….
Genoeg gewacht nu … meneer/mevrouw vliegtuig, kom nu maar snel want Mara en Louisa roepen me!